In februari was ik samen met mijn vriendin op Texel.  Het was koud, nat maar vogelrijk en heerlijk rustig. Op de eerste namiddag belandden wij bij Utopia, gelegen aan het wad en bij de schorren. Op de dijk raakten we aan de praat met een bijzonder behulpzame vogelaar die met behulp van zijn telescoop ons de ene na de andere steltloper aanwees. Toen we richting de schorren liepen kwam er een velduil de dijk over knallen, die in het gras ging zitten. Helaas te ver weg voor goede foto’s, maar wat waren we blij!

Velduilen verspreiden zich ’s winters door het hele land, waardoor ze zelfs in de polder gevonden kunnen worden. Vaak leidt dit tot files veroorzaakt door fotografen, want velduilen zijn bijzonder fotogeniek. In het voorjaar verkassen ze weer naar hun broedgebieden: in Nederland is dat in de duinen op de wadden. Zover was het in februari nog niet, dus zwierven de uilen nog over het eiland.

Deze diashow vereist JavaScript.

Twee dagen later besloten we de dag weer af te sluiten bij Utopia/De Schorren, velduilen zijn meestal vrij voorspelbaar namelijk. En inderdaad, terwijl wij daar op de dijk zaten we wachten, samen met één andere fotograaf was het raak: een velduil kwam aanvliegen vanuit het oosten. Hij trok zich niets van ons aan en ging op jacht: behendig de schorren afzoeken naar muizen. Met zijn lange dunne vleugels is ie verrassend wendbaar. Wat een prachtige show. De sluiter van mijn camera kreeg weinig rust… Even later kreeg hij het aan de stok met een torenvalk, en waren we getuige van een heus luchtgevecht! Uil en valk vlogen omhoog, grepen elkaar vast en spiraalden naar beneden. De velduil kon nog op tijd bijtrekken, de valk bleef een paar minuten verdwaasd zitten. De uil verdween ver weg in de vegetatie.

Deze diashow vereist JavaScript.

Omdat wij inmiddels koud én hongerig waren besloten we dat het mooi geweest was. Wat was dat een mooie afsluiting van de dag! Maar die dag bleek nog niet voorbij… Een paar kilometer verder zat een roofvogel op een paaltje. Mijn vriendin reed en remde af. Raampje omlaag en voorzichtig naderen: nóg een velduil. En wat een prachtig licht! Ik bleef maar foto’s maken. Wat een fotogeniek beest. Ik kan me goed voorstellen dat een fotograaf in het binnenland zo’n weiland met uilen opzoekt, maar er gaat toch niets boven “zelfgevonden” uilen op Texel!

Texel 1289crop